Marjoes van Dijk over contact leggen in de buurt: wat werkt aan het water
Marjoes van Dijk is een van de buurtcontacten van Bouwheo. boomerang casino bonus alles spitze online spielen alles spitze online spielen alles spitze kostenlos gratogana casino reactoonz slot reactoonz spielen reactoonz spielen reactoonz reactoonz big bass splash kostenlos spielen big bass splash kostenlos spielen Zij woont al jaren in een dorp aan een kanaal en ziet hoe lastig het soms is om buurtbewoners bij elkaar te krijgen. Niet omdat ze niet willen, maar omdat niemand de eerste stap zet. In dit gesprek vertelt ze wat volgens haar wel werkt, wat vooral niet, en waarom een stoel aan de waterkant soms meer doet dan een flyer in de bus. Ze put uit de visdagen die we dit voorjaar hielden en uit de gesprekken die ze voerde met vissers en omwonenden. Wie wil weten hoe je mensen bij het water krijgt, vindt hieronder haar praktische aanpak.
Hoe begin je eigenlijk met contact leggen in de buurt?
Ik begin altijd bij mensen die ik al ken. Niet meteen met een plan, maar met een praatje. Bij de bakker, bij de sloot achter de huizen, bij het bruggetje waar iedereen langskomt. Ik vraag wat mensen doen en of ze wel eens vissen. Vaak zeggen ze: vroeger wel, nu niet meer. Dan vraag ik waarom niet. Daar zit meestal het echte verhaal: geen tijd, geen stek, niemand om mee te gaan.
Wat ik heb geleerd, is dat je niet moet denken voor de buurt. Je moet luisteren. Als ik meteen roep dat we een visdag organiseren, haken mensen af. Als ik vraag hoe hun weekend eruitziet, krijg ik vanzelf aanknopingspunten. En dan kan ik zeggen: we zijn zaterdagochtend bij de kade, kom je even kijken. Dat is een veel kleinere stap.
Wat werkt wel en wat werkt niet als je mensen aan het water wilt krijgen?
Wat goed werkt: een vaste plek, een vaste tijd en iemand die er gewoon zit. Mensen moeten zien dat er iets gebeurt. Een paar stoelen neerzetten, een emmer met water, een hengel die klaarligt. Dan komt de nieuwsgierigheid vanzelf. Ik heb gemerkt dat je het beste kunt beginnen met kijken en koffie. Het vissen komt later wel.
Wat niet werkt: flyeren in de bus zonder gezicht erbij. Een oproep in de buurtapp die alleen zegt dat er iets is. En te veel uitleg vooraf. Mensen willen niet eerst een verhaal horen over regels en materiaal. Ze willen zien wat er gebeurt. Ik zeg altijd: hoe minder je vooraf uitlegt, hoe meer mensen blijven hangen.
Je hoeft mensen niet over te halen. Je moet zorgen dat ze langslopen en even blijven staan.
Hoe pak je dat concreet aan op een visdag?
We zorgen dat er iemand bij de ingang staat, of eigenlijk bij het bruggetje. Die persoon zegt niet meteen wat er moet gebeuren, maar vraagt of iemand zin heeft om te kijken. Wie wil, krijgt een hengel in de hand. Wie dat niet wil, krijgt een stoel. Dat klinkt simpel, maar het is precies het verschil. Mensen willen niet het gevoel hebben dat ze aan iets meedoen waar ze vanaf moeten weten.
Verder letten we op de kleine dingen. Een plek in de schaduw, een jerrycan water, een paar emmers. En iemand die niet meteen begint te praten over techniek, maar gewoon naast iemand gaat zitten. Zo houden we het laagdrempelig. In de terugblik op de visdagen van dit voorjaar zie je dat de meeste mensen die bleven plakken, kwamen omdat ze iemand kenden of zagen dat het rustig was. Wie zelf eens rustig wil oefenen, kan thuis alvast big bass splash kostenlos spielen om het gevoel van een hengel in de hand te krijgen.
Wat heb je zelf geleerd in de afgelopen periode?
Dat je geduld moet hebben. Ik dacht eerst: als ik het goed uitleg, komen ze wel. Maar mensen komen niet door uitleg, ze komen door herhaling. Als ze je drie keer op dezelfde plek hebben zien zitten, durven ze een keer aan te schuiven. Dus ik ben vaker gewoon gaan zitten, zonder iets te organiseren. Dat werkte verrassend goed.
Ook heb ik geleerd dat je niet iedereen hoeft te bereiken. Een handjevol vaste mensen is genoeg om iets te laten draaien. Zij nemen weer iemand mee. Dat gaat langzaam, maar het blijft wel hangen. In het najaar merken we dat de mensen die in het voorjaar kwamen kijken, nu zelf vragen wanneer we weer gaan.
- Begin met een plek die mensen al kennen, niet met een nieuwe locatie.
- Zorg dat er iemand is die niets hoeft te doen behalve er zijn.
- Herhaal hetzelfde moment een paar keer, dan wordt het vanzelf gewoon.
- Kijk naar het water voordat je gaat zitten; een plek die vis oplevert houdt mensen langer.
En als mensen nou niet komen opdagen?
Dan ga je zelf zitten. Dat is geen grapje. De eerste keer dat ik alleen zat, voelde het gek. Maar na een half uur kwam er iemand langs die vroeg of ik iets had gevangen. Zo begint het. Je hoeft niet te wachten tot het druk is. Je moet beginnen met aanwezig zijn, ook als er niemand is.
Wat ook helpt, is meelopen met wat er al gebeurt. Als er een buurtbarbecue is, ga je daar staan. Als er iemand jarig is, ga je even langs. Het contact aan het water is niet los te zien van de rest van de buurt. Mensen moeten je kennen voordat ze met je mee naar de kant gaan.
Wat mogen mensen van Bouwheo verwachten als ze komen?
Geen ingewikkeld programma. We zorgen voor een plek, een paar hengels en iemand die het uitlegt als je dat wilt. Verder mag je gewoon kijken. Wie vaker komt, leert vanzelf de vaste stekken kennen. En wie wil weten waar je in het najaar het beste kunt zitten, kan dat in onze najaarsgids nalezen.
We zijn geen grote club en we willen dat ook niet worden. Het gaat om contact, om mensen die elkaar aan het water tegenkomen en daar iets aan overhouden. Als iemand na een ochtend zegt dat hij vaker wil komen, dan is dat voor mij genoeg. Meer hoeft het niet te zijn.